ประเทศไทยควรมีอัตราการเติบโตของผลิตภัณฑ์มวลรวม (GDP) ไม่เพียงมากกว่า 5% ต่อปีเท่านั้น แต่ต้องเติบโตอย่างต่อเนื่องไม่น้อยกว่า 15 ปี เพื่อผลักดันรายได้เฉลี่ยต่อคนจากเดือนละ 20,000 บาท ให้เพิ่มขึ้นเป็นประมาณ 37,000 บาทต่อเดือน ซึ่งเป็นระดับใกล้เคียงกับมาเลเซียในปัจจุบัน แม้ยังตามหลังไต้หวันและเกาหลีใต้อยู่มาก แต่จะถือเป็นก้าวกระโดดสำคัญของประเทศ
คำถามสำคัญคือ “เราอยากเห็นคนไทยเลิกจนหรือไม่?” และ “ประเทศไทยจะก้าวข้ามกับดักความยากจนไปสู่ชาติพัฒนาไร้คนจนได้เมื่อใด?” ซึ่งเป้าหมายดังกล่าวจำเป็นต้องเดินคู่กับนโยบายกระจายรายได้ที่มีประสิทธิภาพ ไม่เช่นนั้น ความเหลื่อมล้ำจะยิ่งรุนแรงขึ้นตามการเติบโตทางเศรษฐกิจ
หลายคนรู้สึกว่าประเทศไทยกำลังถดถอย จากเดิมที่เศรษฐกิจเคยโตเกิน 5% ต่อปี แต่ปัจจุบันเหลือเพียงราว 2% เท่านั้น หลายคนมองไม่เห็นอนาคตและอยากรู้ว่าประเทศจะพลิกสถานการณ์ได้อย่างไร ท่ามกลางการแข่งขันกับประเทศเพื่อนบ้านที่รุกคืบอย่างรวดเร็ว
การศึกษาตัวอย่างประเทศที่มีอัตราการเติบโตเฉลี่ย 10 ปีราว 5% ได้แก่ สิงคโปร์ เวียดนาม จีน ฮ่องกง ฟิลิปปินส์ และมาเลเซีย ชี้ให้เห็นว่า การเติบโตระดับนี้ไม่ใช่เรื่องเพ้อฝัน หากแต่เป็นผลลัพธ์ของยุทธศาสตร์การลงทุน การสร้างโครงสร้างพื้นฐาน และการเปิดประเทศอย่างจริงจัง
เมื่อเทียบกับประเทศไทยที่มีมูลค่า GDP ปีล่าสุดประมาณ 18.58 ล้านล้านบาท การจะทำให้โต 5% ต่อปี หมายถึงการเพิ่มมูลค่าราว 928,950 ล้านบาทต่อปี แต่ปัจจุบันเราทำได้เพียง 371,580 ล้านบาท หรือ 2% ดังนั้นประเทศไทยต้องเพิ่มอีกกว่า 557,370 ล้านบาทในแต่ละปี หากต้องการแตะเป้าการเติบโตระดับ 5%
ประเทศอย่างจีนใช้กลยุทธ์ลงทุนด้านสาธารณูปโภคในระดับมหาศาล เช่น การสร้างเมืองใหม่ รถไฟความเร็วสูง และโครงข่ายอินเทอร์เน็ต เพื่อยกระดับคุณภาพชีวิตและรายได้ประชาชน พร้อมกระจายโอกาสทางเศรษฐกิจไปยังพื้นที่ชนบท
สิงคโปร์เลือกลงทุนในที่อยู่อาศัย สถาปัตยกรรมระดับโลก และสภาพแวดล้อมเมืองที่สะดวกทันสมัย ควบคู่กับการสร้างระบบเศรษฐกิจแบบศูนย์กลางการเงินและการค้า จนทำให้ประเทศกลายเป็นปลายทางของนักลงทุนจากทั่วโลก
สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ หรือ UAE พลิกทะเลทรายให้เป็นเมืองแห่งอนาคต ด้วยโครงการระดับโลก เช่น Palm Jumeirah, Burj Khalifa และพิพิธภัณฑ์ต่าง ๆ ผสานกับมาตรการภาษีที่ดึงดูดต่างชาติ ทำให้ประเทศเติบโตอย่างก้าวกระโดดภายในเวลาไม่นาน
ในประเทศไทย แม้รัฐจะพยายามใช้ 4 ตัวขับเคลื่อนเศรษฐกิจ ได้แก่ การส่งออก การท่องเที่ยว การบริโภคภายในประเทศ การลงทุนภาคเอกชนและรัฐ แต่ภาพรวมยังทำให้เศรษฐกิจโตได้เพียง 2% เท่านั้น จึงจำเป็นต้องคิดใหม่ ทำใหม่ และเร่งลงทุนเชิงโครงสร้างแบบก้าวกระโดด
ตัวอย่างความสำเร็จที่เห็นได้จริงคือ “ภูเก็ต” ซึ่งมี GDP เติบโตเฉลี่ย 8.3% ในรอบ 10 ปี จากการเปิดรับแรงงานต่างชาติ การเติบโตของประชากร และการอุปโภคบริโภคที่เพิ่มอย่างต่อเนื่อง ทำให้เศรษฐกิจพื้นที่ขยายตัวเร่งกว่าเฉลี่ยประเทศหลายเท่า
การเติบโตของภูเก็ตสะท้อนชัดว่า “ประชากรเพิ่ม = เศรษฐกิจโต” ทั้งจากคนไทยและชาวต่างชาติที่เข้ามาพำนักระยะยาว เมื่อมีคนย้ายเข้ามามากขึ้น บ้าน ร้านค้า บริการ และงานต่าง ๆ ก็เติบโตตาม ทำให้เมืองมีพลวัตทางเศรษฐกิจสูง
ดังนั้น ประเทศไทยจำเป็นต้อง “คิดใหญ่และทำจริง” โดยใช้โมเดล PPP (รัฐ–เอกชนร่วมลงทุน) เพื่อหลีกเลี่ยงข้อจำกัดด้านหนี้สาธารณะ รัฐใช้ที่ดินและอำนาจด้านกฎเกณฑ์ ส่วนเอกชนเป็นฝ่ายลงทุนก่อสร้าง ช่วยให้โครงการขนาดใหญ่เกิดขึ้นได้โดยไม่เพิ่มภาระภาครัฐ
Mega Projects ที่ควรผลักดัน
โครงการที่มีศักยภาพสร้าง GDP มหาศาล ได้แก่
- ยกระดับกรุงเทพฯเป็นศูนย์กลางการเงินโลก ด้วยมาตรการภาษีและการปฏิรูประบบราชการให้ทันสมัย
- เขื่อนป้องกันน้ำท่วมเจ้าพระยา เพื่อป้องกันความเสียหายหลายหมื่นล้านบาทในทุกปี
- Southern Seaboard และ Land Bridge มูลค่า 1 ล้านล้านบาท ซึ่งจะเปลี่ยนไทยเป็นฮับการขนส่งระดับโลก
- สะพานข้ามอ่าวไทย จากเกาะสีชัง–ประจวบฯ เพื่อยกระดับโครงสร้างโลจิสติกส์
- รถไฟความเร็วสูงเชื่อมภูมิภาค เพื่อกระจายความเจริญและเชื่อมโยงกับประเทศเพื่อนบ้านทั้งหมดนี้สามารถใช้ PPP ช่วยให้เกิดขึ้นจริงได้เร็วขึ้นมาก
โครงการด้านคุณภาพชีวิต เช่น Entertainment Complex, สวนสนุกระดับโลก, สนามกีฬาใหญ่, Concert Hall และศูนย์ศิลปวัฒนธรรม ล้วนสร้างการลงทุนหลายหมื่นล้านบาท พร้อมเพิ่มความน่าอยู่ของประเทศ ซึ่งเป็นปัจจัยสำคัญในการดึงดูดชาวต่างชาติคุณภาพสูงเข้ามาพำนักระยะยาว
มาตรการส่งเสริมชาวต่างชาติ เช่น นักศึกษา ผู้สูงอายุ นักวิชาชีพ และนักลงทุน สามารถสร้างรายได้รวมกันหลายแสนล้านบาทต่อปี อีกทั้งการดึงเศรษฐกิจนอกระบบเข้าสู่ระบบยังเพิ่ม GDP ได้อีก 1–2% ตามงานวิจัยของ UNCTAD สิ่งเหล่านี้คือโอกาสที่ไทยยังใช้ไม่เต็มประสิทธิภาพ
ประเทศไทยกำลังอยู่ในจุดหัวเลี้ยวหัวต่อสำคัญ หากยังไม่คิดใหญ่และลงมือจริง ความเสี่ยงที่จะถูกประเทศเพื่อนบ้านแซงยิ่งใหญ่ขึ้นทุกปี ข้อเสนอเหล่านี้จึงเป็นแนวทางให้รัฐบาลและทุกภาคส่วนร่วมกันผลักดัน เพื่อให้ประเทศไทยก้าวข้ามความยากจน สู่ประเทศพัฒนาแล้วที่ “ไม่มีคนจน” และฟื้นพลังความหวังของคนไทยอีกครั้ง




